Ali Faraahani
بازگشت به یادداشت‌های مسیر

بالکن آواتک، ۲۰۱۴

خاطره

گاهی دلم برای سیگارهایی که سال ۲۰۱۴ در بالکن یکی از ساختمان‌های دانشگاه تهران، در شتاب‌دهنده آواتک می‌کشیدم تنگ می‌شود. خیلی چیزها برای من از همان‌جا شروع شد. آن روزها هنوز بلوغ و آمادگی کافی برای دریافت همه‌چیز را نداشتم. بعضی فرصت‌ها، حرف‌ها و آدم‌ها را همان موقع آن‌طور که باید نفهمیدم. اما حافظه‌ام بخش زیادی از آن روزها را نگه داشت. بعدها، وقتی تجربه بیشتری پیدا کردم، بارها به همان صحنه‌ها برگشتم و چیزهایی را فهمیدم که در لحظه قادر به دیدنشان نبودم. بعضی یادگیری‌ها همان روز اتفاق نمی‌افتند؛ سال‌ها بعد، بالاخره معنای خودشان را نشان می‌دهند.